Jak ustalana jest wysokość zasiłków dla pracujących młodocianych

Do obliczenia podstawy zasiłku praktykującego ucznia bierze się pod uwagę jego średnie wynagrodzenie z 12 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym zachorował, po potrąceniu finansowanych przez niego składek na ubezpieczenia społeczne (13,71% - emerytalne, rentowe i chorobowe). Jeżeli uczeń jest zatrudniony krócej, liczymy średnią z przepracowanych miesięcy kalendarzowych.

Do zasiłku wlicza się jedynie przychód stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe. Dla pracujących młodocianych ustalono stawki najniższego wynagrodzenia, które obliczane jest procentowo od przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim kwartale, obowiązującego od pierwszego dnia następnego miesiąca po ogłoszeniu przez Prezesa GUS. Wynosi ono:

• w okresie nauki zawodu:
  
  
  • w pierwszym roku nauki - nie mniej niż 4% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia,
  • w drugim roku nauki - nie mniej niż 5% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia,
  • w trzecim roku nauki - nie mniej niż 6%, przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia,
• w okresie przyuczenia do wykonywania określonej pracy - nie mniej niż 4% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia.

Jednocześnie stawki te są minimalnymi podstawami wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne dla pracujących młodocianych. W konsekwencji są to również minimalne podstawy wymiaru świadczeń na wypadek choroby i macierzyństwa.

W praktyce za uczniów odprowadzane są najczęściej minimalne składki, a co za tym idzie, przysługują im najniższe świadczenia. Składki powinny być odprowadzone od całego wynagrodzenia młodocianego, które otrzymuje za wykonywaną pracę.