Jak ustala się podstawę wymiaru zasiłków pracownikom wykonującym pracę za granicą?
Pracownicy oddelegowani do pracy za granicą mają ustalaną wysokość świadczeń na wypadek choroby i macierzyństwa w sposób odmienny od pozostałych zatrudnionych. Dzieje się tak dlatego, że ich przychód nie jest tożsamy z podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, która z kolei pozostaje w zależności z przeciętnym wynagrodzeniem i wysokością przysługujących im diet.
Podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe
Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, a więc i na ubezpieczenie chorobowe pracowników zatrudnionych w Polsce, oddelegowanych do pracy za granicą, stanowi przychód pomniejszony o kwotę odpowiadającą równowartości diet przysługujących z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, za każdy dzień pobytu (z uwzględnieniem wyłączeń, o których mowa w tym rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe). Dodatkowo, podstawa wymiaru składek nie może być niższa od kwoty prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej na dany rok kalendarzowy.
Przychód uwzględniany w podstawie zasiłku
Podstawę wymiaru zasiłku dla wykonujących pracę za granicą stanowi przychód, stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, po odliczeniu potrąconych przez pracodawcę składek na ubezpieczenia społeczne.
Zobacz również: Jak bezpiecznie wyjechać do pracy za granicę?
Z uwagi na fakt, iż do podstawy wymiaru składek tych pracowników nie wchodzi cała kwota przychodu, z podstawy zasiłków nie wyłączamy:
- składników, których zasady wypłaty nie przewidują pomniejszania za okres nieobecności w pracy (np. nagród uznaniowych),
- składników przysługujących do określonego terminu (np. dodatku za pracę w warunkach szkodliwych, przysługującego na określony czas).
Podobne artykuły: | Polecamy: |



