Zasady ustalania wysokości świadczeń pracowników tymczasowych

Do ustalania wysokości świadczeń pracowników tymczasowych mają zastosowanie generalne zasady, obowiązujące wszystkich pracowników. Tak więc ich podstawa wymiaru świadczeń z tytułu choroby i macierzyństwa jest ustalana na podstawie wynagrodzenia za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym pracownik zachorował (lub krótszy, jeżeli choroba wystąpiła przed upływem 12 miesięcy).

Pracownik tymczasowy zawiera najczęściej kolejne, krótkie umowy ze swoją agencją pracy tymczasowej, będącą jego pracodawcą. W związku z tym, przy ustalaniu jego podstawy wymiaru świadczeń ma zastosowanie zasada, iż sumuje się wynagrodzenie wypłacone z tytułu każdej z tych umów, również wykonywanych na rzecz rożnych pracodawców-użytkowników. Dotyczy to także przypadków, gdy wystąpiły przerwy w zatrudnieniu, ale przypadały na dni ustawowo wolne od pracy.

Zobacz również: Jakie są uprawnienia pracownika tymczasowego?

Pracownik tymczasowy był zatrudniony przez agencję pracy w okresach: od 30 lipca 2010 r. do 20 sierpnia 2010r. w jednej firmie, następnie od 23 sierpnia do 27 sierpnia 2010 r. w innej firmie, a od 30 sierpnia 2010 r. do 1 października 2010 r. w następnej firmie. W dniu 1 października 2010 r. stał się niezdolny do pracy.

Dla tego pracownika okres nieprzerwanego zatrudnienia i ubezpieczenia obejmuje okres od 30 lipca do 1 października 2010 r. W podstawie wynagrodzenia chorobowego będzie uwzględnione średnie wynagrodzenie z miesięcy sierpnia i września.