Jakie są zasady ustalania podstawy wymiaru i wysokości zasiłku chorobowego

Wysokość zasiłku chorobowego

Zasiłek chorobowy oblicza się w wysokości:

• 100% podstawy wymiaru, jeżeli przyczyną niezdolności do pracy jest wypadek przy pracy, w drodze do pracy lub z pracy albo choroba zawodowa lub też przypada na okres ciąży, a także jeżeli niezdolność do pracy powstała wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów albo zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów (także za okres pobytu w szpitalu).

• 70% podstawy wymiaru w przypadku, gdy niezdolność do pracy przypada na okres pobytu w szpitalu,

• 80% wynagrodzenia lub przychodu stanowiącego podstawę jego wymiaru w pozostałych przypadkach.

Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie lub przychód za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających powstanie niezdolności do pracy, po odliczeniu kwoty odpowiadającej części składek finansowanych przez ubezpieczonego (13,71% od 1 stycznia 2008r.).

Przy czym bierze się pod uwagę przychód, który stanowi podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie chorobowe, po odliczeniu potrąconych przez pracodawcę składek na ubezpieczenia społeczne. Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego uwzględnia się podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie wypadkowe.

W przypadku pracowników do podstawy wymiaru zasiłku przyjmuje się przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających powstanie niezdolności do pracy. Do tej podstawy wliczone będą również składniki wynagrodzenia przysługujące za okresy dłuższe. W podstawie wymiaru nie uwzględnia się składników, które nie są pomniejszane za okres pobierania zasiłku.