Jest to świadczenie przysługujące ubezpieczonym będącym zarówno pracownikami, jak i niebędącym pracownikami. Istotne jest, aby poród lub przyjęcie na wychowanie nastąpiło w okresie ubezpieczenia chorobowego lub urlopu wychowawczego. Należy także podkreślić, że zasiłek macierzyński jest świadczeniem przysługującym bez okresu wyczekiwania.

Wnioskodawczyni została objęta dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym od 1 września, a w dniu 10 listopada urodziła dziecko. Kobieta nie posiada 90 dniowego okresu wyczekiwania. Do przyznania jednak zasiłku macierzyńskiego okres ten nie jest wymagany. Wnioskodawczyni uzyska więc prawo do zasiłku macierzyńskiego.

W tym kontekście warto wskazać, że konstrukcja przepisów dotyczących zasiłku macierzyńskiego prowadziła do wielu nadużyć w postaci fikcyjnego zatrudniania kobiet w ciąży w celu uzyskania przez nie uprawnień związanych z macierzyństwem. ZUS po przeprowadzonych kontrolach zarzucał zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych kobiet w ciąży jedynie w celu uzyskania przez nie świadczeń z ubezpieczenia chorobowego.

Podstawą odmowy prawa do świadczeń było w takich przypadkach wykazanie, że kobiety te faktycznie nie wykonywały żadnej pracy.

W wyroku z 29.8.2007 r. (III AUa 327/2007) SA wskazał jednak, że „nawet krótki okres pracy kobiety w ciąży może ją uprawniać do zasiłków chorobowego, a następnie macierzyńskiego. W sporze z ZUS musi jednak wykazać, że praca nie była pozorna”. Inaczej mówiąc, Sąd nie przekreślił szans kobiety krótkotrwale ubezpieczonej na uzyskanie prawa do zasiłku macierzyńskiego. Wskazał jednak, że w sporze z ZUS wnioskodawczyni powinna wykazać, że jej praca nie była pozorna, czyli, że faktycznie ją wykonywała.

Zobacz również: Jak uzyskać zasiłek macierzyński?