Komu przysługuje zasiłek pielęgnacyjny

Przepisy prawa mówią, że zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

Co kryje się jednak pod pojęciami braku zdolności do samodzielnej egzystencji. Niezdolność do samodzielnej egzystencji, aby uzasadniała przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego musi być spowodowana naruszeniem sprawności organizmu co powoduje konieczność stałej lub długotrwałej opieki. Ponadto musi wymagać pomocy drugiej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. Za podstawowe potrzeby życiowe należy uznać: mycie się, ubieranie, samodzielne jedzenie posiłków, kupno żywności i przyniesienie jej do domu, ogrzewanie mieszkania, podstawowe prace porządkowe niewymagające wysiłku fizycznego.

Uprawnieni do zasiłku pielęgnacyjnego

Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje:

• niepełnosprawnemu dziecku;
• osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;
• osobie, która ukończyła 75 lat.

Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje ponadto osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia.

Prawo do zasiłku pielęgnacyjnego dla osoby uprawnionej ustala się na czas nieokreślony. Jednak w przypadku orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, które zostało wydane na czas określony, prawo do zasiłku przysługuje właśnie na ten orzeczony okres. Prawo do zasiłku pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. Osoba, która uzyska kolejne orzeczenie może starać się o kontynuowanie wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego.

Zobacz także: Czym różni się zasiłek od dodatku pielęgnacyjnego